Re-Dudullu Günleri

Bugün zor uyandım okur! Yorulmuşum dün… Eee iş hayatı bu boru değil  ve pazartesiydi dikkatini çekerim. Ankara’dan sonra iki (bir gidiş bir geliş) doz köprü trafiği soğuk su gibi çarptı yüzüme. Aslında soğuk su da denemez lakin açılmam gerekirdi öyle olsaydı. Neyse, anladın sen onu.

Yapılması gereken şeyler var. Çok çalışmak lazım çoook! Neyse ki sıkılmıyorum :) yoksa hayatta yapmam o işi bilen bilir. Ankara’dan geldikten sonra “Düzgün yemek yiyeceğim abi!” sözümün

Evim Güzel Evim

Ankara macerası şimdilik bitti. Bu sabah İstanbul sınırları içinde nefes almaya başladım. Yolculuk güzeldi. Uyumuşum aslında pek de hatırlamıyorum. Buradan Kamil Koç çalışanlarına selam yolluyorum :p

Onat açtı bana kapıyı özlemişim keratayı, odama girdik oturduk biraz lafladık. Bazen de sessizce durduk. Ev rutubetten dolayı iğrenç bir haldeydi ama o pek umrumda değildi. Neme dayanamayan bu bünye nasıl alışıcak bu eve orası ayrı bir durum, hiç yaramı deşmeyin valla düşündükçe nefesim daralıyor.

Bayağıdır yazmamışım farkındayım okur.