Kartepe’ye ulaştığımızda saat biraz geçmişti 9:30 falandı ki hazırlanmak, ekipman kiralamak saat 10:00′u buldu diye hatırlıyorum. Kara ayak bastığımızda yapacağımız ilk şey tayfaya nasıl durulur, nasıl gidilir e nasıl ayağa kalkılır :) sorularının cevaplarını uygulatmaktı, nitekim sürekli onlarla olamayacaktık. Aslında benim bir günde öğrendiğimi 10 dakikada çözdüler… İçimiz de rahat etti. Ümit zaten alışık hırpalanmaya onu pek düşünmüyordum tabi. Aşağıdaki fotoğrafı Ümit çekmiş, ilginçtir ayakta durabilmiş kendisi, şaka tabi ayakta durabiliyorlar :). Tabi herkes çocuklar gibi şendi Taklalar, sürüklenmeler vesaire bu mutluluğa en ufak bir çizik bile atamazdı. 30 dakikalık bir acemi eğitiminden sonra bu 4 kişilik neşe böceği usta birliklerine yollanmak üzere telesiyeje bindirildi. Ben de leblebiyle biraz kaymak için ayrıldık tabi onlardan. Aklımızda ikinci tur’da yakalarız onları düşüncesi vardı ama bu mümkün olmadı, gençler hızlı çıktı hele Mert en hızlısı çıktı (şak şaka çay içmek için restorana girip bizden saklanmışlar…). Mert ile benim boardlarımız karıştı, bana kısa board gelmesi pek problem değil ama Mert’in uzun bir board ile kaymaya çalışması ve sakatlanmadan günü tamamlaması takdire şayan :)

Gelelim Kartepe’nin genel izlenimine. Kartepe’de kalmak (bknz: kalmalı organizasyon) bana pek çekici gelmedi işin açıkçası, şimdi Kartepe Uludağ karşılaştırması yapmayacağım elbette sadece ufak bilgiler paylaşacağım. Kartepe günübirlik turlar için yakınlık itibari ile daha ideal ancak benim seviyemde (kaymayı henüz çözen biri) birisi için kartepe biraz zor (zor olması daha eğlenceli hale dönüşebiliyor o ayrı) geldi. Geyik Alanı’na çıktığımızda aslında pistin ilk yarısı çok ama çok güzeldi ancak ikinci yarısında uzun bir düzlük karşıladı bizi, biraz sıkıntı verdi bu durum. Telesiyejlere ulaşmak zor, yani pistin hemen sonuna kayarak gelemiyorsun, gelemiyorum, gelemedim… Sıra beklemek işkenceydi ama buradan puan kırmak yersiz Uludağ çok daha kalabalık olabiliyor… İki tur yaptıktan sonra buradan vazgeçtik daha yüksek ve uzun olan Kartepe telesiyejine geçtik. Kartepe’de 10 numaralı pist basit derecelendirilimiş ve uzun bir pist ancak burada da düzlükler mevcut. biz 11 ve 12. pistleri takip ettik. Buralar biraz dik geldi, aslında ben gitmeden önce 15. piste gözkoymuştum ama nedense orada unuttum bunu… Dik yamaçta kayabilme tekniğine ulaşamamış olmanın verdiği acemilikle sürekli traverse yaparak aşağıya indik, yer yer hızlanabildiğimiz durumlar oldu tabi ama çok da değil, bunlar da düzlüklerin hemen öncesindeki yamaç sonlarıydı. Fakat yamaç dikleştikçe kaymanın verdiği heyecan ve zevk de artmakta. Kenarlara yığılan karların üzerinde S ler çizmek , ayaklarının üzerinden kenarlara dağılan karın zevkini kelimelere dökemem. Kar çok güzeldi, nasıl desem böyle pufur pufurdu, bolkardı… Cuma günü kesintisiz yağan kar cumartesini zevkli hale getirmişti, yumuşatmıştı heryeri :) Yine de sol el bileğimde hafif bir incinme var ama hiç önemli değil. Uzun pist güzel pist yine de, Cennet Kaya’da kayarken pistin hemen bitmesi sinir bozucu, tabi Uludağ’da da Kartepe’de de tüm pistleri denemiş biri değilim. Hatta pek azını denemiş biriyim. Beni pek ciddiye almasanız da olur pist konusunda hatta şu pist iyidir derseniz çok memnun kalırım… Aslında biraz da Kartalkaya’yı, çokça da Sarıkamış’ı merak ediyorum. O değil, paragrafı okudum da sevmişim sanırım ben kartepeyi :)

İstanbul’dan aslında çokça organizasyon var kayak için. 45 TL’ye Kartepe, 55 TL’ye de Uludağ ulaşımını halledebilirsiniz, tek otobüsle. Kartepe için kendi aracınızı kullanma daha konforlu, ekonomik olabilir kanımca. Uludağ biraz uzak olduğu için hiç uğraşmayın… Haftasonu turlarının birçoğu Cuma gecesinden gittiği için kanımca boş yere Cuma için konaklama parasını da içermekte oysa cumartesi sabah erkenden yola çıkmak bence en ekonomiği (Atasun Hotel’den çok memnun kaldığımı belirteyim, reklamsa reklam!). Hep ekonomik olanını yazıyorum nitekim ithal bir spor olduğundan dolayı zaten birsürü harcamasıyla birlikte geliyor. Çok acı çekmeden çok da para harcamadan ulaşım ve konaklama problemini aşarak 200-250 arası bir fiyata 2 günlük Uludağ tatili planlayabilirsiniz. Ekipmanlar da 2 günlük 60-80 arasında bir fiyata halledilebilir skipass ücreti günlük 50 TL, 2 günlük 75 TL diye hatırlıyorum. Bu ücret Kartepede 75-80 TL 1 günlük… Ekipmanlar Kartepe’de Maşukiye’den edinirseniz daha ucuza gelebiliyor, Dağdaki otel’de biraz pahalı ancak ben değiştiririm bir sıkıntı olursa, risk almam derseniz 10 ila 15 liralık bir farka hazır olmalısınız.

Neyse fazla dolandırmayayım konuyu, herkesin kendince seveceği tarzda yerler buralar… Alternatifleri araştırın derim, iyi eğlenceler dilerim…

Sevgiler

Nobel ödüllü sürgün yazar Saramago’nun Kabili elimde bu aralar, eh büyük insanlar benim gibi Kanarya Adaları’na gidip şalgam satmayı düşünmüyor, kitap yazıyor… Tanıtım bülteninde yazdığı kadarıyla;

Saramago’nun ölmeden önce yazdığı son romanı…

José Saramago ölümünden önce yazdığı ve yayımlandığı ülkelerde büyük tartışmalara yol açan son romanında insanlığın kutsal kitaplardaki başlangıcına geri dönüyor.

Adem ile Havva’nın oğlu, kardeş katili, “sürgün ve gezgin” Kabil’le çıkılan bu yolculuk, Eski Ahit’in loş ve tekinsiz diyarlarında, zaman ve mekân kavramlarını altüst ederek, süreğen bir şimdiki zaman içinde, edebiyatla felsefenin kesiştiği dar alanlarda dolaştırıyor okuru.

Suç, ceza, adalet, nefret, ihtiras gibi insana özgü kavramlar ile savaşlar, katliamlar, cinayetler, boyun eğmeler ve isyanlar gibi insana özgü eylemler arasında gidip gelirken, İbrahim’den Nuh’a, Adem ile Havva’dan Eyüb’e, Lilith’e kadar bütün kadim şahsiyetler de beklenmedik anlarda ve yerlerde karşımıza çıkıp insanlık panoramasını tamamlıyorlar.

Gerçeğin ironik, yalın ve dolaysız dilini kullanan Saramago bu son romanıyla bize tüm zamanların sorusunu miras bırakmış oluyor: İnsan türü evrendeki yerini ve varlığını hak etmiş midir?

Gece geç saatte başladım bitmedi ama bir solukluk bir kitap. Masalsı anlatımına kattığı felsefeden ve gerçekçi yaklaşımdan bahsetmek yersiz olur, yetmez kelimelerim… Kısa zamanda edinin bu kitabı benden…

Demokrasi, tüm üye veya vatandaşların, organizasyon veya devlet politikasını şekillendirmede eşit hakka sahip olduğu bir yönetim biçimidir. Yunanca dimokratia (yardım·bilgi) (δῆμος, yani dimos, halk zümresi, ahali + κράτος, yani kratos, iktidar) sözcüğünden türemiştir. Türkçeye, Fransızca démocratie sözcüğünden geçmiştir. Genellikle devlet yönetim biçimi olarak değerlendirilmesine rağmen, üniversiteler, işçi ve işveren organizasyonları ve bazı diğer sivil kurum ve kuruluşlar da demokrasi ile yönetilebilirler.

Demokrasinin ana yurdu olan Eski Yunan‘daki filozoflar Aristo ve Eflatun demokrasiyi eleştirmiş, o zamanlarda halk içinde “ayak takımının yönetimi” gibi aşağılayıcı kavramlar kullanılmıştır. Fakat demokrasi diğer yönetim şekillerinin arasından sıyrılarak günümüzde en yaygın olarak kullanılan devlet sistemi haline gelmiştir. Artık siyaset bilimciler hangi sistemin daha iyi işlediğinden çok hangi demokrasinin daha iyi işlediği tartışmalarına girmişler ve liberal, komünist^[1], sosyalist^[2], muhafazakar^[3], anarşist^[4] ve faşist^[5] düşünürler kendi demokratik sistemlerinin erdemlerini ön plana çıkarmaya çalışmışlardır. Bu sebeple demokrasinin çok fazla sayıda değişik tanımı oluşmuştur.

(kaynak: Wikipedia : Demokrasi)

Son zamanlarda ülkemde yaşananların fotoğrafı olması adına bu yazıyı yazmak istiyorum. Hani yarın öbürgün bişey olur 2011-2012 aralarında neler oldu unutmayayım diye , tamamen kişisel görüşüm olmakla beraber hiç katılmadığınız sığ bir kelime birikintisi olarak görmekte elbette ki özgürsünüz. “demokrasi” ve “cumhuriyet” tanımlarının detaylarını, aldıklarını verdiklerini sevgili Emre Kongar Aydınlanma adlı köşesinde ve sitesinde , söyleşilerde bolca anlatmıştır bugüne kadar.

Belleği kuvvetli yaratıkların başında filleri örnek verirler ancak farelerin de ilginç hafıza teknikleri vardır. Ben burada farelerinki kullanıcam. Fareler bir yolu hatırlarken sondan başa doğru canlandırırmış, peynirden önceki son dönemeç ilk düşündükleriymiş yani. O sebeple kronolojik olarak bu sabahtan başlayacağım. Yarın neler olur bilemiyorum tabi ama bir yerden başlamalı…

Bu sabah KCK soruşturması kapsamında KESK de arama başlatıldı.

Geçen hafta MİTçiler sorguya çağırıldı. Devlet bakanlarımız birçok mitçinin deşifre olduğunu belirtti, bazen görevi yerine getirmek için kanunları çiğnemek gerektiğini söyledi. Tabi daha önce PKK ve hükümet arasındaki iletişim onca kez yalanlanmasına rağmen bu sefer kabul görmüş, bu haberleşmenin dozajı tepki almıştı. PKK – Hükümet arasındaki anlaşmalar, seöim sonrası hükümetin bazı sözlerinden dönmesi vesaire basında yer buldu. Buna yalanlama gelmedi, geldiyse de ben okumadım. Tabi bu sorgu isteği üzerine jet hızıyla bir yasa çıkarıldı ve bazı statüdeki insanları sorgulama izninin (?) başbakan tarafından verilmesi kararlaştırıldı. Sorguya izin çıkmadığı gibi sorguya çağıran savcı görevinden alındı (tıpkı deniz feneri savcıları gibi). Özel yetkili savcıların böyle bir hamle yapması şaşırttı tabi.

Hrant Dink’in mahkemesi temyize gitti. “Örgüt yokmuş ama hakim açıklama yaptı örgüt var gibi ama pek seçemedim” dedi. Kaldırım taşına “Hrant Burada Öldürüldü” yazdı ermenice Şişli Belediyesi. Bir grup “Biz Ermeni değiliz ne alakası var?” dedi. Nedim Şener bir davadan “Oğlum bu adamın hiç alakası yok bu işle” diyerekten beraat etti, kaç tane davası kaldı bilemiyorum. Tost ve çay vermişler mahkemede o iyi olmuş ama. Rekor kırdık diktatör olmadan diktatörlerden daha fazla basın yayın baskısı yarattık, basılmamış kitapları yasakladık (toplayıp imha etmesi zor tabi bu daha mantıklı) sonra gittik cumhuriyet tarihinde yasaklanan kitapları örnek göstererek CHP’yi suçladık (breh!). “Gelmezsen gelme len!” dedik, Paul Auster kimdir bilmiyoruz ama Recep Tayyip Erdoğan kimdir tüm dünyaya gösterdik.

Geniş hafızama da bir uğrarsak;

Yargının değişimi hala evet ama yetmezciler için aynı seviyede mi bilemiyorum ancak kendi yorumumu katmaya kelime bulamıyorum burada. Deniz Feneri malum, taaa Alamanyalardan ceza alan adamlar burada biraz misafir edilip salıverildi. Misafir eden savcıların kulakları çekildi. Polis devleti oluverdik, yetkiler arttı. Silah kullanım hakları arttı, silah kullanımı arttı. Gaz kullanımı devlet sırrıdır arttı mı artmadı mı bilemiyoruz. Mahkeme tarafından soruldu Sinop olayları paralelinde, onlar da öğrenemedi. Sendikalar işçilerini yarıyolda bırakır oldu, Tekel işçileri öylece kalıverdi. Sendikacılık zaten bitmişti, artık öldü…

“Neler dönüyor bilemiyor hala kimse” diye geçiyor aklınızdan belki de oysa ki bu bence daha demo’su bu işlerin. İki dönem iktidardır “Viva Demo-krasi”…

TDK doğrultusunda senkronizasyon kelimesinin Türkçe karşılığı eşleme. Bence çok iyi. Hatta çoğumuz yazılı olarak gördüğümüzde hemen anlayıveririz, alışkınızdır. Bu kelimenin anlamlarından biri farklı bilicilerin(bilici ne ya bilica geliyor aklıma sinirleniyorum) aynı bilgi seviyesine gelme durumudur eşlenme. Neyse geçelim. Yazının amacı arayı sıcak tutmak, soğutmamak. Blogda 250. yazım bu. Şöyle geriye doğru bakınca aslında en gereksiz yazılar bunlar dediklerimin şimdiki zamandan geçmişe doğru kaydıkça anlamını sakladıklarını hatta mayalanıp tatlanandıklarını farkettim. O sebeple saçmalamaktan alıkoymamak lazım bünyeyi.

Bir salıdan (daha) merhaba! (tatil sonrası enerji seviyesini yükseltme çabası)

Uzun bir aradan sonra Lüleburgaz’a gidip geldim. Ailemi özlemişim. Lüleburgaz bakalım ne kadar kirli bir havayla karşılayacak beni doğalgaz yapılanmasından sonra diye düşünüyordum ama hiç dışarı çıkmadım herzamanki gibi ama gördüğüm kadarıyla kirlilik hala devam etmekte. Ben pek fark olacağını sanmıyorum netekim sobaya alışmış birisini kalorifere alıştırmak o kadar zorken bir de üzerine doğalgaz kullandırabilmek? Deve ve hendek kelimelerini nasıl kullanırsanız kullanın bu durumu açıklayamazsınız. Hiç dışarı çıkmadığımdan boza içmeyi, sup yemeyi unuttum Balaban’da (tüh diyorum hatırladıkça).

Bu arada İstanbul’a karlar yağdı, metrobüsler durdu, insanlar yollarda yürümek zorunda kaldı… Ne değişti? Hiç. Belediyeciliği bile beceremeyen biz yani bizzat kendimiz için birşey yapmaktan  aciz olan biz, nasıl “Biz bir toplumuz!” diyebiliyoruz bilemiyorum, toplum kelimesinin içinde bireylerin “diğer bireyler” için birşeyler yapmak zorundalığı varken. Bazn düşünüyorum içinde bulunduğum jenerasyon sanırım bu milletin tarihinin minik bir es’i. Ufak bir sessizliği, önemsiz. 80lerin gölgesinde 25 sene geçti gitti. Hala o insanlar söz sahibi.

Rauf Denktaş öldü, Lefter öldü, Hrant Dink davası karara bağlandı, temyize gidildi. Baya birşey oldu aslında.

Hrant kararına tepki olarak binlerce insan Taksimden Şişli’ye yürüdü. Yorumlar yapıldı, yazıldı çizildi. Ancak hükümet söylemlerindeki takılmış plak etkisi bir türlü gitmedi. Cemil Çiçek dedi ki; “Ben zaten birçok yorum yaptım. Ayrıca devam eden dava için yorumda bulunamam.”. Sayın Erdoğan’da aynısını söyledi sonuç olarak. Arkadaş 5 senedir süren davanın sonucuna katlanılamayıp temyize götürüyor avukatı, hakimi çıkıp delil yetersiz diyor, avukatı çıkıp örgüt değil diyemem diyor, savcı çıkıp delil vardı örgüt diyen derdi diyor da. Sen bir bakan olarak “karışamıyorum” , “dışında kalmalıyım” diyemiyorsun da yorum yapamam yargı tarafsızlığını etkilerim safsatasını sunuyorsun halkın önüne ? He? bir vekilim de çıkmış ne Hrant’ım ne Ermeniyim diyor. Bu zihniyet değilmi halkı bu durumlara sürükleyen zihniyet? Bu zihniyete biraz faşist maya, biraz milliyetçi maya 2 gün bekle al sana parıl parıl ötekileştirici, itici, bölücü. Bölen sen olmayınca, ayrılan sen olmayınca zihniyetin bölücü ayrılıkçı olmuyor mu?  ASALA ile bu zihniyetin Türkiyedeki yansıması çok mu farklı? İki tetikçi arasında gram fark yok. Bazı medyatik kişiler de yürüyüş çok Hrant odaklı olduğu için katılmamış. Genel amaç olsa yürürlermiş. Adam öldü be, daha ne odağı?

Neyse tadımızı kaybetmeyelim. Ben bir es olduğum için üzülmek de yersiz. Cuma günü başlayan Pazar gecesi sonlanan bir kar-kayak tatili yaptım ayıptır söylemesi. Sanırım artık snowboard yapmayı da öğrendim, düşmeyi de (önceki düşüşlerimi görseniz hak verirdiniz bana) . Hayatıma bu zevki kattığı için kime teşekkür edeceğimi bilmiyorum. Arkadaş bu kadar mı zevkli olur ya? Bir sonraki kayak tatilimde kayarken video çekebilirim diye düşünüyorum :) Bu gidişimde fotoğrafı da videoyu da az çektik, kaymaktan alıkoyamadık kendimizi. Tatili bitirmesi de çok zor oldu öyle olunca. Mükemmel bir pazar sabahı, yeni başlayan festivaller, akşam çekilen trafik çilesi sanki dönmemem için işaretti… Pazartesi sabah kalktığımda sanki hepsi rüyaymış gibi geldi bu kadar zıtlıktan sonra. Neyseki pazartesi gecesi dostlarla buluştuk da atlattık stresi. Özleşmişiz.

Şimdiki hedef dostlarla yapmak bu kayak eğlencesini…

İyi günler dilerim.

Herşey Issız Adam ile başladı benim jenerasyonum için. Çocukluğunda az çok tanıdık olsa da bu sounda yine de tam sindirememişti ekoları basların ardına gizlenen tatlı tizleri. Pioneerlar, grundiglerin tadını kaçırmışım diye biraz hayıflanmıyor değilim. Türk Pop neden böyle oldu bilemem ama sanırım en güzel zamanlarını kaçırmışız.

Bu şarkıyı daha önceki postlardan birinde günün şarkısı olarakpaylaşmıştım ama bugünün de şarkısı olmaması için bir sebep yok. Ancak yine de gönül almak adına Hümeyra’dan da bir şarkı koydum. Bonus oldu hadi yine iyisiniz köfteler.

Sanırım o yılları biz herşeyiyle unutmaya çalışıyoruz. Şarkıları da sineması da insanı da geçmiş olmaya mahrum kalmış gibi bugünden bakınca. Aslında 80 dokusu öyle farklı ki. Vesikalardaki şu duruş yeterince anlatıyor. Albüm kapakları ayrı bir sergi teması kanımca. Eğer böyle bir imkan varsa mahrum bırakmasın bugünün İstanbulunu.

Şuan düşünüyorum; bana bayat gelen, acı veren bugünün yarın hatırlanıp hatırlanmaması gerektiğini, yarına taşınıp taşınmaması gerektiğini. Kısa kesiyorum şarkılar var dinlenecek…

Umarım aynı şeyi bugünün çocuklarına yaşatmayız. Neden bu kadar karamsar düşündüm bilemiyorum,  havadandır diyip geçiyorum.

Tabi sıra bize gelirse 80′in gölgesinden… Yeri yurdu yakmak mı lazım aydınlatmak için ?

Sesi biraz açın derim. Mümkünse kulaklıkla dinlemeyin :)

Hümeyra’nın bu şarkısının daha kaliteli kaydını bulamadım, affedin. Ben bunu seviyorum en çok…

Özerşahinlerin Fırat’ı geldi İstanbul’a. Onun şansını öyle yılışıkbir yağmura öyle karamsar bir hale büründü ki İstanbul sorma. Tabi bence yine de İstanbul kendi insanını hep bu havada karşılıyor. Güneşli havalarda, yazın, baharın sanki insanlar hep başka yerlerden gelmiş gibi geliyor bana. Sanki herkes yabancı bir İstanbul benim, paylaşamıyorum, kıskanıyorum. Oysaki bilen bilir ne çok sevmediğimi İstanbul’u. Artık hayatımız olunca alıştık, onu böyle kabul ettik diyebilirim çok da samimiyeti ilerletmeden.

Caddebostan sahilinde yağmurlu havada yürürken de hep böyle kabullenenleri görürüz yorum yaparız “Ahah teyzeciğime bak umursamamış havayı çıkmış yürüyüşe” diye , oysaki o havada manavını açandır İstanbul’un sahibi. Kapalı havanın keyfini sıcak dükkanında geçiren berber belkide. Muhtemelen müşterileri fazlacanadır kapalı , yağmurlu bir haftasonu. Elinde tarakla dışarıyı seyreyler futbol haberlerinden haberdar televizyondaki.  Bazısının yapacak çok işi vardır nitekim erkenden kalkmıştır biz bu görüntüleri algılarken o dönüyordur hızlı hızlı evine. Rahat oradadır, kolunun altında gazetesi yağmurdan garip bir şekilde etkilenmez, öğlen olmuştur ona. Kimi haftaonunu bir buçuk gün yaşarken o öğle yemeğine, kahve keyfine ulaşma çabasında. Bir buçukluk hafta sonları da cumanın yasını tutar cumartesinin sabahını umursamadan. Evi soğuktur cumartesi geç kalkanların, bir camı apartman boşluğuna bakar. Sanki istanbulun tüm sıkıntısını yağmur ona sürükler getirir. Pazar pazartesinin sıkıntısıdır ama cumartesiden hazırlıklıdır, ne olacağı bellidir…

Gece zor başlar kışın dibi de olsa günlerden. Hava kararınca duramaz şehir. Trafik bir teker boyunu bir saatte gitse de o ıslak yollar parıl parıl parlar, camlarda biriken damlalar hazırlık görselleridir henüz. Sarı ışıklı mekanları severiz. Sarı, sıcak. İstanbul böyle kabul eder sahibini bile.

İşte bu geceyi biz böyle algılarken Fırat nasıl gördü bilemem. Yandaki kediye gelince bakmayın öyle sevimli durduğuna. Bir tırnağıyla böyle bir cumartesi gecesini iki devlet hastanesinde aşı peşinde sürükledi bizi. Biri tetanoz biri kuduz. Artık aşı kartımız var, bu felis ölürse 5 ölmezse 3 aşı vurulacak Funda. Arada bir su serpiyorum kuduz testi yapıyorum. Şimdilik negatif.

Zülfü Livanelinin Gökyüzü Herkesindir albümü vardı. Nerede o albüm, kim arakladı bilemiyorum ama neyse ki youtubedan bulabildim bu şarkıyı. Eskidir, pek gözde değildir. Bence şahane ama :)

Tadınız yerinde olsun dileğim.

Facebook gibi paylaşım ortamları bu aralar en yüksek trafiklerini elde etmiş olsa gerek. Nitekim bir haftadır yeni yıl fotoğrafları, mesajları videoları paylaşılmakta. Paylaşmak güzeldir, yeter ki paylaş diyorum. Ben de bi video paylaşayım :) Şu sıralar güneşli fakat soğuk günler yaşadığımız istanbul için belki biraz kapalı ve depresif bir video ama, Londra nihayetinde

Lafı gelmişken yeni yıla girerken yeni yeni kitaplar aldım kendime. Genelde İdefix‘in 2010 yılının en iyi kitapları arasında olanları seçtim. Bakalım, okuyalım görelim nasıllarmış. Aldığım kitaplar;

Umberto Eco – Prag Mezarlığı, Marx – Anarşizm Üzerine, Hakan Günday – Az, Saramago – Kabil, Katherine Neville – Sekiz ve Leblebinin isteği üzerine Aykut Oğut – Evrenden Torpilim Var. Tabi önce okuduğum kitapları bitirmem gerek. Nerden huy edindiysem birden fazla kitaba başlıyorum bu aralar. İyi bişey değil.

Bir önceki yazımda yürüyüş parkurlarından bahsetmiştik. Fenerbahçe – Caddebostan arasını yürüdük bu sefer. Mükemmel bir güneş ile şuan 1 numaraya yerleşmiş durumda kendisi. Gayet keyifliydi. Bu pazar kısmetse Avrupa yakasında bir parkur edineceğiz kendimize. Neresi eserse artık…

Bu web olayına harcadığım parayı kullanabileceğim yerleri bir madde bağımlısı olarak maddelemek istiyorum efenim;

1. Bisiklet alabilirim (elbette biraz da üzerine koyarak)

2. 2012 kitap masrafım çıkabilir

3. Zamlanan tequiladan bir şişe eder

4. Bağışların miktarı artabilir

5. Hediye alabilirim

6. Lensime filtre alabilirim

Gnün şarkısı olarak da görevimizi yerine getirelim;

Link[ Selim Sesler - Şu Köyceğiz Yolları]

Parkur demişken; tabi biz sürekli aynı parkurdan sıkılmak üzereyiz. Birazcık web arama yaptıktan sonra en çok ismi geçen parkurlar şöyleymiş;

• Yeniköy – Tarabya
• Tarabya – İstinye
• İstinye – Emirgan
• Sultanahmet – Ahırkapı
• Fenerbahçe – Bostancı
• Kuzguncuk – Üsküdar
• Belgrad Ormanı
• Kadıköy – Moda
• Bebek – Rumeli Hisarı
• Çengelköy – Kandilli
• Büyük Ada

diye uzayıp giden bir liste çıkıyor. Bu hafta muhtemelen bu parkurların birinde ağırlayacak İstanbul bizi. Belki böyle de bir seri başlar? Adı da İstanbul adım adım olsun. Her gün bir şarkı serisinin üyesi olan bu post görevini yerine getirsin artık. Eskilerden geliyor.

Link : [Banu - Ölsem de Bir]

PS : En sevdiğim hayvanlar sırasızca baykuş, deniz anası, vatoz ve ahtapot. Bilginiz olsun.

After some googling i found the solution. Here a simple test class annotation applied and some details for preventing this situation.

import org.junit.Before;
import org.junit.Test;
import static org.junit.Assert.*;

public class MyUnitTest{ // 1. Do not extend TestCase

  @Before
  public void setUp() {
    // 2. No super call
  }

  @After
  public void tearDown() throws Exception {
  }

  @Test
  public void caseOneTest() { // 3. No need "test" prefix

    // 4. Assert static imported
    assertTrue(true);
  }
}

Çok da felsefeye gerek yok, girince çıkılamayacak dönemlerdeyiz.

Bu post bu aralar kendini çok dinleyenler için gelsin. Biraz da bunu dinleyin;

Chris Cornell’dan geliyor…

Link : [Chris Cornell - Billy Jean]

sevgiler.